ANTARKTYKA

Antarktyka :: Ciekawostki :: Kałamarnice olbrzymie w Antarktyce

Kałamarnice olbrzymie w Antarktyce

Olbrzymie zwierzęta od wieków fascynowały ludzi. Szczególne zainteresowanie budzą „potwory” z morskich głębin, środowiska najbardziej nieprzyjaznego i najsłabiej poznanego przez człowieka. Jedno z tych legendarnych monstrów zostało niedawno wyciągnięte przez nowozelandzkich rybaków poławiających na Morzu Rossa cenne antarktyczne ryby kłykacze. Schwytany okaz to ważący prawie pół tony samiec kałamarnicy kolosalnej. Jest ta największy i jedyny w pełni dojrzały osobnik tego gatunku, który trafił w ręce badaczy. Poprzedni „rekordzista”, schwytany zresztą w ten sam sposób, ważył zaledwie 150kg.

W Oceanie Południowym żyją dwa gatunki wielkich kałamarnic:
 
- kałamarnica olbrzymia (Architeuthis dux)
- kałamarnica kolosalna (Mesonychoteuthis hamiltoni).
 
Architeuthis dux jest gatunkiem występującym w chłodnych wodach zarówno na północnej, jak i południowej półkuli. Spotyka się go także w Oceanie Południowym. Gatunek ten żyje na głębokościach 200-1000m. Naukowcy oceniają, że może on osiągać 18-20m długości całkowitej (maksymalna długość płaszcza miałaby wtedy około 5m) i ciężar około 500kg. Ramiona tej kałamarnicy wyposażone są w podwójne rzędy potężnych przyssawek o średnicy dochodzącej do 5cm, z których każda otoczona jest ostrym chitynowym obramowaniem, zwiększającym „przyczepność” zwierzęcia. Ogromne świecące oczy o średnicy ponad 25cm ułatwiają kałamarnicy dostrzeżenie ofiary, a dziób mający około 5cm długości jest w stanie rozedrzeć nawet dużą zdobycz.

Mesonychoteuthis hamiltoni występuje wyłącznie w zimnych wodach Oceanu Południowego, prawdopodobnie na głębokościach do 2000-3000m. Naukowcy podejrzewają, że dorosłe samice tego gatunku mogą osiągać ciężar 1000kg. Dziób kałamarnicy kolosalnej jest większy i masywniejszy niż u Architeuthis dux. Gatunek ten ma też na odnóżach haczyki, których nie mają inne gatunki kałamarnic. Jej osiem ramion i dwie macki mają w sumie 25 zębopodobnych haczyków głęboko osadzonych w mięśniach. Haczyki te mogą obracać się o 360 stopni i prawdopodobnie stanowią one – podobnie jak przyssawki – sposób na uniemożliwienie ofierze ucieczki. 
Tkanki ciała obu gatunków zawierają duży procent amoniaku, co prawdopodobnie zwiększa ich pływalność. Kałamarnice te odżywiają się prawdopodobnie rybami i mniejszymi głowonogami. Naukowcy przypuszczają, że zwierzęta te unoszą się nieruchomo w wodzie, czatując na nieostrożne ofiary, które łowią swoimi chwytnymi ramionami. Ich długość pozwala kałamarnicom chwytać ofiary przepływające w odległości nawet 10m od oczu drapieżnika. (AK)
 
 
Projekt, realizacja, opieka serwisowa: ARKTOS © 2009-2017 IBB PAN ZBA