ANTARKTYKA

Stacja "Arctowski" :: Przyroda :: Ekosystemy morskie :: Ptaki morskie :: Wydrzyk antarktyczny (Stercorarius maccormicki)

Wydrzyk antarktyczny (Stercorarius maccormicki)


Gatunek występujący najdalej na południe, widywany nawet na Biegunie. Widocznie mniejszy od S. antarcticus lonnbergi, o słabiej zaznaczonym dymorfizmie płciowym. Dł. ciała ok. 50-55 cm, rozpiętość skrzydeł 126-160 cm, waga 0,6-1,69 kg. Występują w dwóch odmianach barwnych: jasnej i ciemnej, jednak zawsze jest to ubarwienie brązowe lub cynamonowe. Spotyka się osobniki o wyraźnie jaśniejszej głowie, szyi, piersi i brzuchu. Skrzydła i ogon zawsze pozostają ciemniejsze. Po rozłożeniu skrzydeł widoczny biały pas. Dziób i nogi czarne. Pisklęta, w porównaniu do piskląt S. antarcticus lonnbergi wyraźnie jaśniejsze. Samice nieznacznie większe od samców.
 
   
Zasiedlają kontynent Antarktyczny i tereny na północ od wybrzeża Antarktyki do Szetlandów Południowych oraz inne wyspy subantarktyki. W marcu-październiku przebywają na morzach Alaski, Grenlandii, u wybrzeża północno-zachodniego Afryki, Oceanie Indyjskim i Pacyfiku.
 
Ptaki terytorialne, składają 1-2 jaja barwy seledynowo zielonej z ciemnymi cętkami. Inkubacja trwa 28-31 dni. Młode opuszczają gniazdo już dzień lub dwa po wykluciu, przepierzają się w 36-45 dniu życia. Typowe dla tego gatunku jest zjawisko kanibalizmu wśród piskląt, jako wyraz konkurencji wewnątrz gatunkowej szczególnie nasilający się w przypadku braku dostatecznej ilości pożywienia.
Wydrzyk antarktyczny
 (Stercorarius maccormicki)
foto. K. Chwedorzewska
  Dojrzałość płciową ptaki osiągają w szóstym roku życia.Dieta tych ptaków składa się z ryb, głównie Pleurogramma antarctica i kryla. Polują również na jaja i młode pingwiny. Populacja oszacowano na 5000-8000 par.  
 
Gatunek pospolity w rejonie Zatoki Admiralicji. Pary lęgowe spotyka się w większości wolnych od lodu obszarów, zwłaszcza z łagodnymi wzgórzami morenowymi, bez względu na obecność kolonii lęgowych innych ptaków.
Najwięcej par lęgowych zarejestrowano w oazach Thomas Pt. i Llano Pt. Nieznacznie mniej na Demay Pt., Blue Dyke, Red Hill i Italian Valey. Równocześnie zaobserwowano występowanie w tych rejonach w okresie letnim znacznej liczby osobników nie lęgowych, głównie młodych, jeszcze nierozradzających się. Osobniki młode szczególnie licznie przebywają w bezpośredniej okolicy Stacji "Arctowski", gdzie razem z S. antarcticus lonnbergi tworzą wspólny „klub”. (MK)
 
 
 
 
 
Projekt, realizacja, opieka serwisowa: ARKTOS © 2009-2017 IBB PAN ZBA