ANTARKTYKA

Stacja "Arctowski" :: Przyroda :: Ekosystemy morskie :: Ptaki morskie :: Wydrzyk subantarktyczny (Stercorarius antarcticus lonnbergi)

Wydrzyk subantarktyczny (Stercorarius antarcticus lonnbergi)


Dł. ciała ok. 52-64 cm, rozpiętość skrzydeł 126-160 cm, waga 1,25-2,54 kg. Ubarwienie brązowe, z wyraźnymi białymi akcentami. Na rozłożonych skrzydłach wyraźny biały pas. Dziób ciemny, silnie zbudowany, czarne nogi z błoną pławną między palcami. Pisklęta, w porównaniu do piskląt S. maccormicki wyraźnie ciemniejsze. Samice zdecydowanie większe. Zasięg występowania obejmuje wyspy strefy konwergencji: Georgię Południową, Sandwicze Południowe, Orkady Południowe, Szetlandy Południowe, Wyspę Bouveta, Crozeta, Księcia Edwarda, Marion, Kerguleny, Macquarie, Auckland, Campbell, Snares, Bounty, Antypody, Chatham, Półwysep Antarktyczny do 65oS oraz Nową Zelandię, Fiordland i Stewart I. Rangers.
 
    Ptaki wykazujące bardzo silny terytorializm. Łączą się w pary na długie lata. Październik – listopad budują gniazda w postaci wgłębień w ziemi wysłanych mchami i trawą. Składają 1-2 jaja koloru zielonkawego nakrapiane ciemnymi cętkami. Inkubacja trwa 28-32 dni. Młode opuszczają gniazdo już dzień lub dwa po wykluciu, przepierzają się w 40-50 dniu życia. Do rozrodu po raz pierwszy mogą przystąpić w 6 roku życia. Żywią się jajami i pisklętami pingwinów, polują również na chore osobniki dorosłe tego gatunku. W skład ich diety wchodzą również ryby, kryl i mniejsze ptaki latające oraz padłe ssaki płetwonogie. Niejednokrotnie zaobserwowano kanibalizm, którego ofiarami są przede wszystkim młode.

Wydrzyk falklandzki
Stercorarius antarcticus lonnbergi
foto. P. Angiel

 

Na terenie ASPA 128 występuje w większości wolnych od lodu obszarów wybrzeża. Wiosną pierwsze osobniki pojawiają się w końcu pierwszej połowy października, a przylot pozostałych trwa do pierwszych dni listopada.  
 
Najwięcej par lęgowych stwierdzono w oazach Thomas Pt., Llano Pt., Sphinx i Demay Pt. oraz Uchatka Pt. Najchętniej rozradzają się w oazach, w których występują kolonie pingwinów. Mniej chętnie zakładają gniazda na terenach z koloniami innych ptaków, oraz tam gdzie mogą zdobywać pokarm tylko w morzu. W rejonie Zatoki Admiralicji co roku przebywa latem także znaczna liczba nierozradzających się S. antarcticus lonnbergi. W sezonie letnim 1978/79 zarejestrowano około 100 takich osobników, liczba ta ulega wahaniom z roku na rok ale jest dość stabilna. Szczególnie licznie koncertują się one w pobliżu Stacji "Arctowski", gdzie razem z nierozradzającymi się osobnikami S. maccormicki tworzą wspólny „klub”. (MK)
 
 
 
 
 
 
 
Projekt, realizacja, opieka serwisowa: ARKTOS © 2009-2017 IBB PAN ZBA