ANTARKTYKA

Stacja "Arctowski" :: Przyroda :: Ekosystemy morskie :: Ptaki morskie :: Rybitwa antarktyczna (Sterna vittata)

Rybitwa antarktyczna (Sterna vittata)


Dł. ciała ok. 32-40 cm, rozpiętość skrzydeł 74-79 cm, waga 114-206 g. Ubarwienie białe, głowa z czarną czapeczką. Ptak charakteryzujący się wysmukłym ciałem, duża głową z prostym, ostro zakończonym, czerwonym dziobem. Cechy charakterystyczne to krótkie, czerwone nogi oraz długi, rozwidlony ogon. Zasięg występowania obejmuje Ocean Południowy od wschodniego wybrzeża Ameryki Południowej do Amsterdam i St. Paul. Południową granicę występowania tego gatunku stanowią Szetlandy Południowe i Półwysep Antarktyczny. Gatunek ten nie występuje się na wybrzeżach wschodnich i zachodnich kontynentu antarktycznego.
 
     
Rybitwy antarktyczne rozmnażają się od października do marca, w mniejszych (5-40par) lub większych (do 1000 par) koloniach. Gniazda zakładaja na przełomie października i listopada. Niepozorne gniazdo to niewielkie zagłębienie w ziemi wyłożone drobnymi kamyczkami. Zazwyczaj składa 1-2 jaja koloru zielonego w ciemne cętki. Inkubacja trwa 23-25 dni, pisklę opierza się w wieku 27-32 dni. Ptak bardzo nerwowy, podczas inkubacji, w przypadku zakłócenia spokoju opuszcza gniazdo i długo do niego nie powraca. Bardzo często traci swe lęgi w związku z atakami wydrzyków jak również ludzkiej nieuwagi (gniazda bardzo ciężko zauważyć). Żywi się bezkręgowcami morskimi i drobnymi rybami. Pożywienie zdobywa w wodzie pikując na nie z góry, czasem biernie nurkuje (wykorzystując rozpęd). Populacja szacowana na 50 000 par.
 
S. vittata należy do pospolitych i licznych ptaków występujących na obszarze ASPA 128 (w sezonie 1978/1979 gniazdowało tam 400 par). Rozradza się we wszystkich wolnych od lodu oazach. Gniazduje w koloniach złożonych z kilku do kilkudziesięciu par, przy czym częściej spotykane są kolonie mniejsze. Gniazda rozmieszczone są luźno i wyraźnie pooddzielane nierównościami terenu. Kolonie zlokalizowane są najczęściej na morenach i łagodnych stokach pokrytych drobnoziarnistym rumoszem.
Rybitwa antarktyczna
(Sterna vittata)
foto. T. Janecki
 
Często w koloniach spotyka się gniazda jeszcze z jajami, podczas gdy w innych są już prawie wypierzone pisklęta. Część osobników przebywających na obszarach lęgowych lub w ich pobliżu nie bierze udziału w rozrodzie.  
 
 W latach 1978/1979 w całym rejonie Zatoki Admiralicji liczbę rozradzających się rybitw oszacowano na 1300, a nierozradzających się na 300 osobników. Należy jednak pamiętać, że trudności w wyszukiwaniu gniazd i bardzo rozciągnięta fenologia rozrodu mogą istotnie wpływać na dokładność oszacowania faktycznej wielkości populacji rozradzającej się w danym rejonie. Liczebność populacji rybitw antarktycznych występującej na obszarze ASPA 128 waha się sezonowo. Ptaki przebywają w pobliżu miejsc lęgowych przez cały rok oddalając się jedynie w zimie na pobliskie otwarte wody. W latach gdy Zatoka Admiralicji nie zamarza, małe grupy żerujących ptaków można obserwować przez całą zimę, również w bezpośredniej bliskości Stacji "Arctowski". (MK)
 
 
 
Projekt, realizacja, opieka serwisowa: ARKTOS © 2009-2017 IBB PAN ZBA