ANTARKTYKA

Stacja "Arctowski" :: Przyroda :: Ekosystemy morskie :: Ptaki morskie :: Petrel warcabnik (Daption capense)

Petrel warcabnik (Daption capense)


 
Dł. ciała ok. 35-42 cm, rozpiętość skrzydeł 80–91 cm, waga 440g. Samce większe, samice mają wyraźnie mniejszy i węższy dziób, krótsze kości stępu (tarsus), mniejszą rozpiętość skrzydeł i wagę. Osobniki dorosłe: czarna głowa dziób, kark i koniec ogona. Zewnętrzna strona skrzydeł czarna ze specyficznym rysunkiem przypominającym szachownicę do gry w warcaby (stąd nazwa).
Gatunek monogamiczny gnieździ się kolonijnie, listopad–grudzień, zazwyczaj na klifach. Znosi jedno białe jajo, inkubacja trwa 41-50 dni. Pisklę opierza się w wieku 45-57 dni. Oboje rodziców bierze czynny udział w wychowaniu młodego. Zasięg występowania obejmuje całą półkulę południową. Gnieździ się na Georgii Południowej, Sandwiczach Południowych, Orkadach Południowych, Szetlandach Południowych oraz Subantarktycznych Wyspach Nowej Zelandii.
 
Petrel warcabnik  (Daption capense)
foto. M. Korczak
 
Na morzu ptaki te często podążają za statkami. W locie wykorzystują zaburzenia powietrza nad falami, co powoduje, że często spotyka się je w obszarach złej pogody.
  
 Żywią się planktonem, głowonogami, skorupiakami i rybami, nierzadko padliną. W 1984 roku populacja szacowana na 120 000 – 300 000 par.

Na obszarach ASPA 128 gatunek ptaków mniej licznie rozradzający się. Znane są dwa miejsca rozrodu tego gatunku: Demay Pt. i Blue Dyke. W latach osiemdziesiątych gniazdowało tam ponad 80 par. W głębi Zatoki Admiralicji D. capense w okresie letnim pojawiają się dość rzadko. Sporadycznie pojawiają się grupy liczące ponad kilkadziesiąt osobników, najczęściej jest to spowodowane obecnością szczątków martwych zwierząt na wybrzeżu. Do kolonii lęgowych ptaki te przylatują na początku października. Po wylocie młodych długo jeszcze, a czasem nawet w ciągu zimy żerują na przybrzeżnych wodach i mogą być wtedy dość często obserwowane w głębi Zatoki Admiralicji. Podczas zimy w 1985 roku grupy od 3 do 10 osobników obserwowano wzdłuż zachodniego wybrzeża Zatoki Admiralicji od pierwszych dni maja do końca września. Pomimo przypuszczeń niektórych autorów, że gatunek ten unika strefy paku lodowego były one tym liczniejsze, im więcej kry znajdowało się na wodach zatoki. Ptaki zniknęły z okolic stacji wraz z zamarznięciem zatoki. (MK)
 
 
 
 
Projekt, realizacja, opieka serwisowa: ARKTOS © 2009-2017 IBB PAN ZBA