ANTARKTYKA

Stacja "Arctowski" :: Przyroda :: Ekosystemy morskie :: Ptaki morskie :: Oceanik żółtopłetwy (Oceanites oceanicus)

Oceanik żółtopłetwy (Oceanites oceanicus)


Gatunek ten nazywany jest również nawałnikiem żółtopłetwym lub nawałnikiem Wilsona
Niewielki ptak oceaniczny z rodziny nawałnikowatych. Dł. ciała ok. 15-19 cm, rozpiętość skrzydeł 38 – 42 cm, waga ok. 28-50 g. Osobnik dorosłe: ubarwienie ciemnobrązowe, szare, prawie czarne, na zewnętrznej stronie skrzydeł jaśniejsze plamy. Na górze u nasady ogona biała plama. Dziób ciemny, nogi żółte. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony.
 
    Gatunek licznie występujący na wodach wokół Antarktyki. Brak dokładnych danych o liczebności tego gatunku, populację szacuje się na parę mil. par. Poza sezonem lęgowym spotykany na morzach i oceanach. Zimuje w okolicach równika. Raz do roku odbywa lęgi najczęściej w koloniach. Żywi się drobnymi skorupiakami planktonowymi (widłonogami) i drobnymi rybami.  
Wyróżniamy dwa podgatunki oceanników żółtopłetwych:
- O. oceanicus oceanicus
- O. oceanicus chilensis
O. oceanicus oceanicus należy do najliczniejszych, poza pingwinami ptaków Szetlandów Południowych. Gatunek ten występuje pospolicie w strefie przybrzeżnej we wszystkich oazach. Sezon lęgowy trwa od listopada do lutego. Ptaki pojawiają się w miejscach lęgów na przełomie października i listopada. Na miejsca gniazdowania wybierają zwały ustalonego rumoszu skalnego oraz skalne klify z dobrze wykształconymi szczelinami.

Nawałnik Wilsona
(Oceanites oceanicus) 
foto. T. Janecki

   Rzadziej spotyka się pojedyncze pary gniazdujące pod luźno leżącymi głazami, a nawet pod porozrzucanymi na wybrzeżu kośćmi wielorybów.  

Gnieżdżą się w norach o głębokości od 20 do 50 cm. W gniazdach wyścielonymi piórami składają jedno jajo. Okres inkubacji trwa od 33 do 59 dni. Opiekę nad pisklęciem sprawują oboje rodzice. W zależności od koloni czas opierzania się młodych trwa od 46 do 97 dni.
 
Ocena liczebności jest trudna ze względu na nocną aktywność tych ptaków na obszarze kolonii. W sezonie letnim 1978/79 w oazie SSSI No. 8 gniazdowało ok. 2000 par, w następnym sezonie naliczono 3400 par. Największe kolonie występują w skałach Rakusa Pt. (Thomas Pt.) i w usypiskach północnej krawędzi masywu Damay Pt. W poszczególnych latach liczebność grup lęgowych może podlegać dużym wahaniom ze względu na istotny wpływ warunków atmosferycznych. Ze względu na swoje podobieństwo do F. tropica często z tym gatunkiem mylony. (MK)
 
 
 
Projekt, realizacja, opieka serwisowa: ARKTOS © 2009-2017 IBB PAN ZBA